لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِٱلْبَيِّنَـٰتِ وَأَنزَلْنَا مَعَهُمُ ٱلْكِتَـٰبَ وَٱلْمِيزَانَ لِيَقُومَ ٱلنَّاسُ بِٱلْقِسْطِ ۖ وَأَنزَلْنَا ٱلْحَدِيدَ فِيهِ بَأْسٌۭ شَدِيدٌۭ وَمَنَـٰفِعُ لِلنَّاسِ وَلِيَعْلَمَ ٱللَّهُ مَن يَنصُرُهُۥ وَرُسُلَهُۥ بِٱلْغَيْبِ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ قَوِىٌّ عَزِيزٌۭ ٢٥
Ла қад арсална русулана би-л-баййинати ва анзална маъаҳуму-л-китаба ва-л-мӣзана ли яқума-н-насу би-л қист. Ва анзална-л-ҳадӣда фӣҳи баъсун шадӣду-в ва манафиъу ли-н-наси ва ли яъламаллоҳу ма-н янсуруҳу ва русулаҳу би-л-ғайб. Инналлоҳа Қавийюн Ъазӣз.
Батаҳқиқ, расулони Худро бо нишона (муъҷиза)-ҳо фиристодем ва ба онҳо Китоб ва тарозуро фурӯ фиристодем, то мардум бо инсоф қоим бошанд ва оҳанро (дар маъданҳо) фуруд овардем, дар он қуввати сахт ва дар он барои мардум манфиатҳои бисёр аст ва то Аллоҳ касеро, ки Аллоҳ ва расулони Ӯро ғоибона (нодида) мадад мекунад, маълум созад. Албатта, Аллоҳ тавонову ғолиб аст.
57:25