Қуръон бо Тафсири Осонбаён

«Эй касоне, ки имон овардаед, аз сабру намоз мадад ҷӯед, ки Худо бо сабркунандагон аст.»

«Пас ҳар кас ба вазни заррае некӣ карда бошад, онро мебинад»

«Ва аз ҷое, ки гумонашро надорад, рӯзиаш медиҳад. Ва ҳар кӣ бар Худо таваккал кунад, Худо ӯро кофист.»

«Ва бигӯ: «Эй Парвардигори ман, ба илми ман бияфзой».»

«Ва раҳмати ман ҳама чизро дар бар мегирад»

🕌

«Парвардигори мо, аз мо бипазир, ки Ту Шунаво ва Доно ҳастӣ»

🕌

«Парвардигори мо, моро фармонбардори хеш соз ва низ фарзандони моро фармонбардори хеш гардон ва тариқаи Ҳаҷамонро ба мо биёмуз ва тавбаи мо бипазир, ки ту тавбапазиранда ва меҳрубон ҳастӣ!»

🕌

«Парвардигори мо, дар дунё моро хубӣ бидеҳ ва дар охират хубӣ (неъмат) бидеҳ ва моро аз азоби Дӯзах нигоҳ дор»

🕌

«Парвардигори мо, бар мо сабр бидеҳу моро собитқадам гардон ва бар кофирон пирӯз соз!»

🕌

«Парвардигори мо, агар фаромӯш кардаем ё хатое кар даем, моро бозхост макун! Эй Парвардигори мо, он гуна ки бар умматҳои пеш аз мо таклифи вазнин ниҳодӣ, таклифи вазнин бар мо манеҳ ва он чиро, ки тоқати он надорем, бар мо таклиф макун! Гуноҳи мо бубахш ва моро биёмурз ва бар мо раҳмат овар! Ту хоҷаи мо хастӣ. Пас моро бар гурӯҳи кофирон ғолиб гардон!»