يَـٰبُنَىَّ إِنَّهَآ إِن تَكُ مِثْقَالَ حَبَّةٍۢ مِّنْ خَرْدَلٍۢ فَتَكُن فِى صَخْرَةٍ أَوْ فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ أَوْ فِى ٱلْأَرْضِ يَأْتِ بِهَا ٱللَّهُ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَطِيفٌ خَبِيرٌۭ ١٦
Йа бунайя иннаҳа ин таку мисқола ҳаббати-м мин хардалин фа такун фӣ сахратин ав фи-с-самавати ав фи-л-арЗи яъти биҳаллаҳ. Инналлоҳа Латӣфун Хабӣр.
Луқмон гуфт: «Эй писараки ман! Ҳаройина, агар ҳамвазни донаи хардал (он амал) хуфя бошад, пас дар миёни санг ё дар осмонҳо ё дар Замин бошад, ба ҳар ҳол онро Худо ҳозир кунад. Ҳаройина, Худованд борикбину хабардор аст.
31:16