وَلَقَدْ ءَاتَيْنَا لُقْمَـٰنَ ٱلْحِكْمَةَ أَنِ ٱشْكُرْ لِلَّهِ ۚ وَمَن يَشْكُرْ فَإِنَّمَا يَشْكُرُ لِنَفْسِهِۦ ۖ وَمَن كَفَرَ فَإِنَّ ٱللَّهَ غَنِىٌّ حَمِيدٌۭ ١٢
Ва лақад атайна Луқмана-л-ҳикмата анишкур лиллаҳ. Ва ма-й яшкур фа иннама яшкуру ли нафсиҳ. Ва ман кафара фа инналлоҳа ғанийюн ҳамӣд.
Ва ҳаройина, Луқмонро ҳикмат ато кардем, гуфтем, ки: «Худоро шукр кун! Ва ҳар кас шукр кунад, пас, ҷуз ин нест, ки барои нафъи худ шукр мекунад ва ҳар кас носипосӣ кунад, пас, ҳаройина, Худованд бениёзу сутудакор аст».
31:12